Τα υλικά στερέωσης αποτελούν βασικό στοιχείο στην κατασκευή εξαρτημάτων, επηρεάζοντας άμεσα την αντοχή, την αντοχή στη φθορά και τη διάρκεια ζωής του εξαρτήματος. Με βάση τις απαιτήσεις εφαρμογής και απόδοσης, χωρίζονται κυρίως στις ακόλουθες τρεις κατηγορίες:
1. Μεταλλικά Υλικά
- Ανθρακούχο χάλυβα (π.χ. χάλυβας 45#, Q235): Χαμηλό κόστος, εύκολο στην επεξεργασία, κατάλληλο για γενικά εξαρτήματα, αλλά με χαμηλή αντοχή στη φθορά. Η σκληρότητα είναι συνήθως HRC20-30 (ανατρέξτε στο *Εγχειρίδιο Μηχανικού Σχεδιασμού*).
- Κραματοποιημένος χάλυβας (π.χ. 40Cr, GCr15): Η σκληρότητα μπορεί να αυξηθεί μέσω θερμικής επεξεργασίας (HRC50-60), που χρησιμοποιείται για εξαρτήματα υψηλού φορτίου, όπως εξαρτήματα συγκόλλησης αυτοκινήτων.
- Ανοξείδωτος χάλυβας (π.χ. 304, 316): Ανθεκτικό στη διάβρωση, κατάλληλο για εξαρτήματα βιομηχανίας τροφίμων και ιατρικής, αλλά πιο ακριβό.
2. Μη-μη μεταλλικά υλικά
- Μηχανικά πλαστικά (π.χ. νάιλον, PEEK): Ελαφρύ, μονωτικό, κατάλληλο για ηλεκτρονικά εξαρτήματα συναρμολόγησης, αντοχή στη θερμοκρασία έως 250 μοίρες (πηγή δεδομένων PEEK: τεχνική αναφορά Victrex).
- Σύνθετα υλικά (π.χ. πλαστικά ενισχυμένα με ανθρακονήματα): Υψηλή αντοχή και αντοχή στην κόπωση, που χρησιμοποιούνται σε εξαρτήματα αεροδιαστημικής, αλλά ακριβά.
3. Ειδικά υλικά
- Καρβίδιο (π.χ., YG8): Σκληρότητα HRA90 ή υψηλότερη, που χρησιμοποιείται σε εξαρτήματα λείανσης ακριβείας, αλλά εύθραυστο.
- Ceramic materials (e.g., alumina): High temperature resistance (>1500 μοίρες), αλλά εύθραυστο, περιορισμένο σε ειδικές συνθήκες εργασίας.
